LOGOPEDA
Małgorzata Fila

Zadania logopedy szkolnego:

  1. Diagnozowanie logopedyczne, w tym prowadzenie badań przesiewowych służących ustaleniu stanu mowy oraz poziomu rozwoju językowego uczniów;
  2. Prowadzenie zajęć logopedycznych dla uczniów oraz porad i konsultacji dla rodziców i nauczycieli w zakresie stymulacji rozwoju mowy uczniów i eliminowaniu jej zaburzeń;
  3. Podejmowanie działań profilaktycznych zapobiegających powstawaniu zaburzeń komunikacji językowej we współpracy z rodzicami uczniów;      
  4. Wspieranie nauczycieli, wychowawców i innych specjalistów w:
    1. rozpoznawaniu indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych uczniów w celu określenia mocnych stron, predyspozycji, zainteresowań i uzdolnień uczniów oraz przyczyn niepowodzeń edukacyjnych lub trudności w funkcjonowaniu uczniów, w tym barier i ograniczeń utrudniających funkcjonowanie ucznia i jego uczestnictwo w życiu przedszkola i szkoły;
    2. udzielaniu pomocy psychologiczno-pedagogicznej.

 

Informacje dla rodziców dzieci uczęszczających na terapię logopedyczną

 

  1. W zajęciach logopedycznych uczestniczą  dzieci posiadające opinię lub orzeczenie z Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej, w której zawarte są wskazania do podjęcia zajęć logopedycznych w szkole, oraz uczniowie, którzy zostali zakwalifikowani do terapii przez logopedę szkolnego. Pomoc psychologiczno-pedagogiczną organizuje dyrektor placówki.
  2. Rodzic podpisuje pisemną zgodę na udział dziecka w zajęciach indywidualnych lub grupowych (dotyczy również dzieci kontynuujących terapię). 
  3. Dzieci uczęszczające na zajęcia przynoszą ze sobą zeszyt, w którym wklejane są materiały służące do utrwalania poprawnej wymowy w domu oraz do korespondencji z rodzicami.
  4. Zakończenie terapii nastąpi w momencie opanowania materiału programowego niezbędnego do korekty rozpoznanej wady wymowy.

                               Współpraca rodzica z logopedą polega na:

 

  • stałym kontakcie, aby na bieżąco pozyskiwać informacje o postępach dziecka;
  • pilnowaniu, aby dziecko systematycznie uczęszczało na zajęcia logopedyczne;
  • pracowaniu z dzieckiem w domu poprzez utrwalanie materiału zawartego w zeszycie    lub na kserokopiach.

 

                                                                                                                                                                                                                            

PORADY DLA RODZICÓW

tzw. „przykazania logopedyczne” wg prof. Leona Kaczmarka, czyli o czym każdy rodzic powinien wiedzieć

 

1. Narządy mowy dziecka kształtują się i zaczynają funkcjonować już w życiu płodowym. Są one ogromnie wrażliwe na wszystkie bodźce fizyczne i chemiczne, zarówno sprzyjające jak i szkodliwe.

2. Mowa   otoczenia   powinna   być   poprawna.   Do   dziecka   trzeba   mówić   wolno,   dokładnie i wyraźnie, nie wolno spieszczać form wyrazów  i używać tzw. języka dziecięcego.

3. Nie należy lekceważyć chorób uszu, ponieważ mogą one doprowadzić do osłabienia słuchu, a w konsekwencji do powstania wad wymowy.

4. Absolutnie nie wolno krępować dziecka w reagowaniu na aktywność otoczenia. Rozwój ogólnej sprawności ruchowej wpływa na rozwój mowy.

5. Jeśli dziecko ma nieprawidłową budowę narządów mowy powinno się bezwzględnie pójść z nim do lekarza specjalisty, ponieważ wady te są przyczyną zaburzeń mowy.

6. Dziecko leworęczne należy otoczyć specjalną opieką. W okresie kształtowania się mowy nie wolno zmuszać go do posługiwania się prawą ręką, gdyż prowadzić to może do opóźnienia umiejętności mówienia, a w szczególności do jąkania.

7. Kiedy   dziecko   samo   zaczyna   coraz   więcej   mówić   nie   wolno   tej   skłonności   gasić   np. obojętnością lub cierpką uwagą, bo wówczas dziecko zamyka się w sobie, staje się nieufne. Dołóżmy wszelkich starań, aby rozmowa z nami była dla dziecka przyjemnością.

8. Nie należy hamować żywiołowego pędu do mowy, trzeba wykorzystać ogromny ładunek uczuciowy, jaki dziecko wkłada w mowę.

9. Należy pilnie baczyć czy kształtowanie się mowy dziecka przebiega zgodnie z normą.

10. Od momentu zdobycia przez dziecko umiejętności mówienia zdaniami nie wolno bezustannie przeszkadzać mu przez ciągłe poprawianie i zmuszanie do poprawnego powtarzania.

11. Dziecko trzyletnie monologuje, ale chce też rozmawiać z otoczeniem, zadaje mnóstwo pytań i przepada za opowiadaniami. Nie wolno lekceważyć tych faktów, gdyż pomaga to dziecku w wysławianiu się, w umiejętności wyrażania swych myśli i uczuć.

12. Jeśli mimo wszystko nie udało się zapobiec powstaniu defektów mowy, należy zgłosić się do specjalisty, który jest w stanie pomóc dziecku, o ile rodzice i wychowawcy będą z nim jak najściślej współpracować.

Bibliografia:

Leon Kaczmarek „Nasze dziecko uczy się mowy”, Wydawnictwo Lubelskie, wydanie III, Lublin 1977.

Powodzenia!

 mgr Małgorzata Fila

logopeda szkolny